Er is een generatie opgestaan die het heel gewoon vindt om de hele dag met oortjes in te lopen. ‘Staying connected’. Bellen, muziek luisteren, enzovoorts. En even de handen ‘vrij’? Socials checken. Want stel je voor dat je dertig appjes onbeantwoord hebt gelaten, en net die TikTok hebt gemist waarin je kunt zien hoe je een spetterende frituurpan op je hoofd kunt laten balanceren. De Fear of missing out (FOMO) is sterker dan ooit. En dat alles ook tijdens werk.
Noem mij maar ouderwets (Generatie X, maar jong van geest), maar met oortjes in, sta je wat mij betreft uit. Je ziet er al niet heel erg benaderbaar uit, met die dingen in je oren. En dat ben je op dat moment ook niet, je bent met andere dingen bezig of in elk geval wek je die suggestie. Daar waar je contact hebt of (samen)werkt met medemensen hoor je ‘aan’ te staan, in plaats van ‘uit’. En daar horen geen oortjes bij.
Hey Boomer
Begrijp me niet verkeerd hè, ik heb ze zelf ook. Twee paar zelfs! Hey Boomer, rustig aan! Haha, ik ben geen Boomer, maar Gen X. En dol op alles dat met technologie en (geluids)apparatuur te maken heeft. Maar die zeldzame keer dat ik ze op werk in heb, zit ik hoogstwaarschijnlijk in een online meeting om de collega’s waar ik het kantoor mee deel, zo min mogelijk te storen.
Onpersoonlijk
Maar laat ik een wending maken naar de ouderenzorg, naar de cliënten die voor een groot deel afhankelijk zijn van de mensen die voor hun klaar staan. Of klaar horen te staan. Cliënten die mogelijk helemaal niet begrijpen wat je in je oren hebt zitten. Cliënten die iets tegen je terugzeggen omdat ze denken dat je met hen praat tijdens de zorg, terwijl je eigenlijk aan het bellen bent… Dat maakt het ‘zorgen voor’ wel heel erg onpersoonlijk hè?
Want met oortjes in, sta je wat mij betreft uit!